Vuk je rođen u porodici u kojoj su deca umirala, pa je dobio ime Vuk da ga veštice ne bi ubule. Rođen je 1787. godine u Tršiću. Pisanje i čitanje je naučio od rođaka Jevte Savića, koji je bio jedini pismen u kraju.
 |
Obrazovanje je nastavio u Loznici, a kasnije u manastiru Tronoši. Kako ga u manastiru nisu učuli, nego terali da čuva stoku, otac ga vrati kući. Ne uspevši da se upiše u karlovačku gimnaziju, on odlazi u Petrinje. Kasnije stiže u Beograd da upozna Dositeja, svog voljenog prosvetitelja. Ovaj ga grubo otera od sebe i Vuk razočaran odlazi u Jadar i počinje da radi kao pisar kod Jakova Nenadovića. Kad je otvorena Velika škola u Beogradu, Vuk je postao njen đak. Ubrzo oboljeva i odlazi na lečenje u Peštu. Kasnije se vraća u Srbiju i kada ustanak propada, odlazi u Beč. U Beču upoznaje Jerneja Kopitara koji mu dalje pomaže u ostvarenjuplanova. Započeo je svoj rad na reformi jezika i pravopisa i uvođenju narodnog jezika u književnost. Zbog problema sa knezom Milošem bilo mu je zabranjeno da štampa knjige u Srbiji, a i u austrijskoj državi, svojim radom stiče prijatelje i pomoć u Rusiji, gde dobija stalnu penziju 1826. godine. U porodici mu je ostala živa samo kćerka Mina Karadžić.
 |
Kao godina Vukove pobede uzima se 1847. godina jer su te godine objavljena na narodnom jeziku dela Đure Daničića „Rat za srpski jezik", „Pesme" Branka Radičevića, Njegošev „Gorski vjenac" i Vukov prevod Novog zaveta, ali Vukov jezik je priznat za zvanični književni jezik tek 1868. godine, četiri godine nakon njegove smrti.
Umro je 1864. godine u Beču. Njegove kosti prenesene su u Beograd 1897. godine i sa velikim počastima sahranjene u Sabornoj crkvi, pored Dositeja Obradovića.
• Vukov Azbučnik
